..... رقصی چنین میانه میدانم آرزوست...... برای مادرم که زن بودن را به من آموخت. فه‌رزانه‌ که‌یوانی

AddThis Social Bookmark Button

..... رقصی چنین میانه میدانم آرزوست...... برای مادرم که زن بودن را به من آموخت. فه‌رزانه‌ که‌یوانیامروز هشتم مارس روز جهانی زن است.شاید بعضی بر این گمان باشند که صرف وجود چنین روزی خود گویای داستان است .وجود چنین روزی یعنی ما در جهانی مرد سالار زندگی می کنیم که در آن حقوق مساوی بین این دو جنس وجود ندارد. صرف نظر از باور یا بی اعتقادی به این اندیشه باید اذعان داشت که ستبری این دیوار خیلی بیشتر از سایر دیوارهای تبعیض اجتماعی است.

از نگاهی دیگر هشتم مارس روز جهانی زن نام گرفت که یاد آور خاطره زنانی باشد که برای دست یابی به عدالت و برابری بهای سنگینی پرداختند، اما گویی هنوز جان های بسیار باید وثیقه شوند تا جهان به پاسداشت حضورشان سر خم کند.زن های بسیاری در اقصی نقاط جهان تحقیر ،تمسخر،حصر و حبس را به جان خریدند تا جهان دریابد چه سنگینی ،ستم و تبعیضی در حق نیمی از اعضای خود روا می دارد.

از طرفی هنگامی این بی عدالتی ها زشت تر می شود و چهره پلید تری به خود می گیرد که در جوامع سنتی و مذهبی با تمام قوا تلاش می شود به تمامی این بی عدالتی ها شکل و ظاهری مذهبی و یا سنتی بدهند .ترسی در دلها ایجاد کنند که در صورت تخطی از این قوانین یا مطرود خدا می شوید و یا خلق خدا.در همین نقطه است که پیشرفت ،تفکر ،بالا رفتن سطح تحصیلات زنان و هزاران پیشرفت اجتماعی دیگر برای عالی جنابان نشسته بر مسند قدرت  و حامی تعدد زوجین-برای مثال- و ده ها قوانین حقارت بار برای زنان جامعه   شیرین نمی آید .زن سوزی،ناقص سازی جنسی زنان،تن فروشی دختران جوان ،چهره های از ریخت افتاده دختران قربانی اسید پاشی اگر غیرت جمعی جامعه را  غلغلک نمی دهد نه یک جا بلکه بند بند جامعه مان ایراد دارد.باید بپذیریم که در کشور مان هنوز غیرت جمعی جامعه را بیش از همه تن عریان هنرپیشه ایی جوان به جوش می آورد تا دردهای یاد شده ،طوری که آبروی جامعه در گرو تصویر اوست که زینت بخش  سایت ها و شبکه های اجتماعی می شود و انگیزه هزاران بحث موافق و مخالف اجتماعی است.نه درد بسیار گفته تبعیض و بی حقوقی زنان، نه آرزوهای بر باد رفته هزاران دختر جوان سر در گم زیر سایه جهل و سنت های غلط و رایج در هر نقطه ایی از ایران که بر روی آن انگشت اشارتی بگذارید.

شاید بی اشکال پنداشتن جوامع غربی در مورد تبعیض های اجتماعی ،فرهنگی و  سیاسی به دلایل تفاوتهای جنسیتی نشانی جز خوش خیالی نباشد . اما آنچه که میراث من زن شرقی  نشو نما یافته در سیطره تفکر مذهبی است، زبان حالی بسیار گویا ست.  این وضعیت گرفتار آمده در آن نیاز مند چاره جویی است و با فرا فکنی های معمول قابل حل نیست.باید به این وضعیت که در جوامع اسلامی و سنت گرا شرایط زنان اسف بار است و راهی نیست جز کنار آمدن با این قوانین پایان دهیم. امروز زنان مصری با ابتکار عمل وارد کارزاری شدند تا در این کارزار به نیمی از دیگر خود بفهمانند که ایشان تنها ابژه های جنسی برای لذایذ زودگذر مردان در گوشه و کنار خیابان نیستند.آنها می توانند برقصند در هر رخت و لباسی و با حضورشان در کف خیابانهای کشورشان به جامعه بفهمانند که برای پس راندن من –زن- به گوشه پستوی خانه نمی توانی با حربه آزار جنسی پیروز شوی باید تو- مرد – به دیدنم در هر رنگ و لباسی خو بگیری و با رقص من تو هم پایکوبی کنی.

 امروز هشتم مارس است .روزیکه زنان کارگر نساجی در 1857در شهر نیویورک برای برابری طلبی به مبارزه برخاستند.پنجاه سال بعد از آن هنگامی که زنان مجددا به اعتراض برای گرفتن حقوق خود برخاستند ،آتشی جان آنان را در بر گرفت و شاید آن تعداد کمی که توانستند جان خود را نجات دهند، شعله های زبانه کشیده در وجودشان را برای همه زنان جهان به میراث گذاشتند تا برای کسب هویت و شان انسانی خود تلاش کنند.این کارزار همیشگی است و تلاش ما پایان ناپذیر.......

فرزانه کیوانی

استاوانگر- نروژ 

مارس 2014

Jnan le youtube f